زیر چتر

کز کرده سکوت می کنم و برف

دانه دانه می آید

و با خس خسی آرام می نشیند

بر بام کوچک چترم

و بامهای بسیار،

و من

دلگیر و تنها راه می افتم از ایستگاه

و دور می شوم

با شعر تلخی که می خوانم

زیر بام کوچک چتر،

می روم ،

خانه ها می مانند

با بامهای برفی بسیار

دیوارها می مانند

و درختان برفی بسیار

آدمها می روند

با چتر های سنگین و سپید

و شعر تلخی که

می خوانند  زیر چترشان ،

و شهر

تا انتها  برف

                   برف

                          برف